Από μακριά κατακλύζουμε τους ανθρώπους με τη συμπόνια μας – ανθρώπους που διέσχισαν τον ωκεανό με σαραβαλιασμένες βάρκες, διωγμένοι, χτυπημένοι και κακοποιημένοι, μισοπεθαμένοι από την πείνα και τη δίψα. Μα αλλοίμονο αν μια μέρα αυτοί οι άνθρωποι βρεθούν κάτω από τις γέφυρες της πόλης μας και χρειαστούν βοήθεια. Τότε η συμπόνια των περισσότερων τελειώνει και μετατρέπεται σε μίσος για τους ξένους. Η συμπόνια φαίνεται κομψή όταν μπορούμε να στολιστούμε με αυτήν χωρίς κόστος, μα αλλοίμονο όταν ζητά το τίμημα της προσφοράς και της αγάπης προς τον πλησίον. Η αληθινή συμπόνια έχει πάντα ένα τίμημα.
(© I. Berikhan)
Echtes Mitleid hat einen Preis ...
Keine Kommentare:
Kommentar veröffentlichen